Κώστας Δελής
Με τον ξαφνικό χαμό του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ένιωσα ότι πρέπει να γράψω κάτι για αυτόν και τα όσα έκανε επί γης.
Ήμουν τυχερός ηλικιακά που τον πρόλαβα να παίζει ποδόσφαιρο και να μεγαλουργεί. Προσθέτω ότι πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε ότι ανήκω στην γενιά που πρόλαβε τις τελευταίες αλάνες στις Σέρρες. Εκεί λοιπόν οι ποδόσφαιρο συζητήσεις είχαν μέσα το τι έκανε ο Μαραντόνα στο Μεξικό το 1986 και το χέρι του Θεού, αλλά πολύ περισσότερο για το γκολ του αιώνα με την Αγγλία, που πέρασε όλη την άμυνα και τον τερματοφύλακα και πέρασε.
Στις αλάνες λοιπόν, ένα αληθινό περιστατικό, οποίος προσπαθούσε να περάσει αμυντικούς, του έλεγαν “Μα καλά ποιος είσαι, ο Μαραντόνα”? Θεωρώντας ότι μόνο αυτός μπορούσε να το επιχειρήσει και να τα καταφέρει. Κάποιοι είχαν μιμηθεί τον πανηγυρισμό του η άρχισαν να φορούν για πρώτη φορά φανέλα με το Νο 10.
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ήταν: Η πιο χαρακτηριστική μπαλαδοφατσα που αγαπήθηκε όχι μόνο στην Αργεντινή, αλλά σε όλο τον κόσμο.
Αυτά που έκανε στο Μεξικό με την Εθνική της χώρας του είναι γραμμένα μέσα μας. Πήγε στη Νάπολι και πήρε μια ομάδα από την αφάνεια και την έκανε πρωταθλήτρια.
Ως παιδί τον είχα ένα ποδοσφαιρικό είδωλο, ακόμα θυμάμαι το 1988 όταν ήρθε στην Τούμπα για το ματς της Νάπολι με τον ΠΑΟΚ (1-1 Καρέκα, Σκαρταδος) και έκανε αυτές τις γνωστές δηλώσεις.
Το 1994 πέτυχε το τελευταίο του γκολ κόντρα στην Ελλάδα με την Αργεντινή στο Παγκόσμιο κύπελλο στην Αμερική.
Σε όλα τα αφιερώματα που διάβασα δεν αναφέρουν την άστατη ζωή που έκανε. Αν δεν το είχε κάνει πιστεύω θα ζούσε περισσότερο.
Για εμένα ήταν το Νο1 σε όλο τον κόσμο. Δεν έχω ζήσει τον Πελέ και την εποχή του και δεν θέλω να μπούμε σε συγκρίσεις. Εξάλλου ήταν σε μια άλλη εποχή και άλλο ποδόσφαιρο.
Ο Μαραντόνα ήταν ένας ποδοσφαιρικός Θεός και πέθανε. Αλήθεια πεθαίνουν οι Θεοί???
