Προσφυγικο: Η συγκλονιστική ιστορία μιας μητέρας

Μια συγκλονιστική αποκάλυψη κάνει σήμερα το FONH.GR μέσα από την Αμερικανική ΜΚΟ Lifting Hands International η οποία είναι εγκατεστημένη από την αρχή της δημιουργιας του Προσφυγικού καταυλισμού στις Σέρρες.
 «Το ISIS πήγε στα άλλα σπίτια, βγάζοντας όλους τους άλλους έξω και σκοτώνοντάς τους ακριβώς μπροστά από το κτίριο που κρυβομασταν. Σώθηκαν ορισμένοι πάνω σε ένα τεράστιο σωρό. φώναζαν και έτρεχαν μέσα από τα νεκρά σώματα και προσπαθούσαν να ξυπνήσουν τους συζύγους τους και τους αδελφούς τους. Οι στρατιώτες τους τράβηξαν από τα μαλλιά τους και τους έριξαν σε αυτοκίνητα. Φτάσαμε στον κήπο μας και περιμέναμε μέχρι τις 6:00 το πρωί. όλη τη νύχτα ψάχνοντας στο χωριό μας για τους επιζώντες. Εκείνο το πρωί ξεφύγαμε. Προσπαθήσαμε να συρρικνωθούμε, περπατώντας μόνο ένα βήμα κάθε φορά. Κρατούσα τα στόματα των παιδιών μου κλειστά, ώστε να μην φωνάζουν, και φτάσαμε από το χωριό.
Δεν είχαμε τίποτα να φάμε ή να πιουμε όλη την ημέρα και η ζέστη της άμμου ήταν πάρα πολύ δυνατη για τα παιδιά μας». 
Διαβάστε την ιστορία της
«Είμαι μητέρα σε πέντε κορίτσια και ένα γιο. Είμαστε από την Hadana [περιοχή του Κουρδιστάν]. Είχαμε γιορτάσει το καλοκαιρινό φεστιβάλ Yazidi όταν ήρθε ο Da’esh (ISIS) και μας έβαλε εκτός φρουράς περίπου στις 6:00 μ.μ. Πήραν τους άνδρες από εμάς στους δρόμους για να τους σκοτώσουν εκεί. Τρεις από τους ξαδέλφους μου, ο σύζυγός μου και ο θείος μου αναγκάστηκαν να βάλουν τα χέρια τους στο πίσω μέρος των κεφαλιών τους και να ευθυγραμμιστούν στο δρόμο. Προσευχθήκαμε: «Ξέρουμε ότι θα μας σκοτώσει τώρα, και ο Θεός το βλέπει». Ακριβώς τότε, κάποιοι γείτονες [ένας Αραβικός μη-Γιαζίντι] ήρθαν εκεί όπου είμαστε οι γυναίκες. Γνωρίζαμε ότι ήταν οι γείτονες και οι φίλοι μας από το παρελθόν, αν και όλοι φορούσαν μαύρα ρούχα που καλύπταν τα πρόσωπά τους. Ένας από αυτούς έβαλε το χέρι του στο όπλο του άλλου και είπε: «Βάλτε το κάτω. Οι γυναίκες αυτές είναι αβοήθητες και δεν μπορούν να φύγουν. ας πάμε κάπου αλλού. «Όταν συνέβη αυτό, οι άντρες μας έτρεξαν απλά μέσα, το δέρμα τους κίτρινο από φόβο». 
Φέρνουμε στο φως μια ιστορία που αξίζει να τη διαβάσετε
H συγκλονιστική ιστορία της
«Ξέραμε ότι τα παιδιά μας θα πεθάνουν από την αφυδάτωση αν δεν βρισκαμε βοήθεια σύντομα. Τότε είδαμε κάποια αυτοκίνητα να οδηγούν γύρω από το ξενοδοχείο και είχαμε δύο επιλογές: είτε τα αυτοκίνητα ανήκουν στο ISIS και θα μας σκοτώσουν απλά, ή ίσως είναι άνθρωποι που μπορούν να μας βοηθήσουν. Έτσι βγήκαμε μπροστά από τα αυτοκίνητα και τους ζητήσαμε να σταματήσουν. Αποδεικνύεται ότι ήταν από το χωριό μας και είχαν φύγει με το αυτοκίνητο. Μας έδωσαν φαγητό και νερό και μας οδήγησαν στο Shafardine [μία από τις κύριες θρησκευτικές περιοχές για τους Yazidis]. Από εκεί, φύγαμε στην Τουρκία και τελικά στην Ελλάδα. Από εκείνη την ημέρα, η κόρη μου είναι σιωπηλή, ακόμα μέχρι σήμερα [τρία χρόνια αργότερα]. Ακόμη και ένας γιατρός εδώ στην Ελλάδα μου είπε: «Τραυματίζεται και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν μιλάει.» Προσπαθήσαμε αρκετές φορές να την πάρουμε να μιλήσει. Αλλά είναι αλήθεια ότι είδε πολλά φρικτά πράγματα. Είδαμε τι έκαναν οι στρατιώτες ISIS μπροστά της. Ο σύζυγός μου βρισκόταν στη Γερμανία για ένα χρόνο. [Πολλοί άνδρες προχώρησαν για να προετοιμαστούν για τις οικογένειές τους, αλλά έκτοτε τα σύνορα έκλεισαν και πολλές οικογένειες είναι λανθασμένα στην Ελλάδα και την Τουρκία]. Είναι σε ένα κέντρο μεταφοράς και μου είπε: «δεν είναι καλα εδώ, γιατί η οικογένειά μου δεν είναι εδώ μαζί μου.»
Ο σύζυγός μου αισθάνεται τόσο άσχημα επειδή είναι ακόμα χαμένος. Πρόσφατα μου είπε ότι θα ήταν πολύ πιο ήρεμος και ευτυχισμένος αν είμαστε όλοι μαζί, «Εσύ και τα παιδιά, μαζί μου». Δεν ξέρω πότε θα φτάσω στη Γερμανία. Έχουμε ήδη δαπανήσει πολλά χρήματα για να επεξεργαστούμε την αίτηση οικογενειακής επανένωσης. Έπρεπε να βγάλουμε τα χαρτιά μαζί και το πιστοποιητικό γάμου μας μεταφρασμένο στα γερμανικά και άλλα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι τα παιδιά μου είναι πραγματικά. Είμαστε ήδη χρεωμένοι και δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα τις νέες ζωές μας. Πήρα τελικά όλα τα έγγραφα μαζί και θα πάω Θεσσαλονίκη για να μάθω ποιο είναι το επόμενο βήμα. Απλά θέλω να είμαι με τον σύζυγό μου. Δεν έχω κανένα μέλος οικογένειας πια – ο πόλεμος μας έκοψε από τα αδέλφια και τους γονείς μας.
Ποτε δεν ζήτησα τίποτα χωρίς να δουλέψω γι ‘αυτό, ακόμα και για να δω τον σύζυγό μου και να ξανασυναντηθώ. Δεν ήθελα να έρθω εδώ. Είναι σαν να μην υπάρχει πια. Τόσοι πολλοί από εμάς έχασαν τη ζωή τους και τόσοι πολλοί από μας έχουν εγκαταλείψει τη ζωή τους και ζουν νέες ζωές σε άλλες χώρες. Πώς μπορώ να ζήσω με αυτό; Όπου κι αν κοιτάξετε, ανεξάρτητα από την χώρα στην οποία κοιτάζετε, εμείς [Yazidis] μειώνονται σε μέγεθος. Δεν έχουμε ακόμη μια πατρίδα πια. Αν δεν ήταν ο ISIS, δεν θα έπρεπε να ξεφύγουμε από τα βουνά και τις θάλασσες. Και όλα αυτά οφείλονται σε αυτά, όλα επειδή μας έκαναν αυτό. Είναι σαν να έχασα τα πάντα. Αισθάνομαι ότι δεν ξέρω τίποτα πια. Το μυαλό μου είναι κενό τώρα επειδή είδα τόσες καταστροφές θανάτου και εξακολουθώ να φοβάμαι το Ισλαμικό Κράτος».