Οι σφαίρες δε γυρίζουν πίσω…

Ο τίτλος της Ελληνικής ταινίας του 1967 «οι σφαίρες δε γυρίζουν πίσω» είναι δραματικα επίκαιρος σήμερα μετά την άδεια του ισοβιτη Δημήτρη Κουφοντινα. 

Τι κι αν είναι Σερραίος; Δεν παύει να είναι ένας ψυχρός εκτελεστής μιας εγκληματικής οργάνωσης. Ποιος και γιατί ανακοίνωσε ότι θα πάρει άδεια; Κι αν το… σφύριξε κάποιος γιατί τα ΜΜΕ μας δείχνουν με κάθε λεπτομέρεια τις κινήσεις του. Γιατί πρέπει να δω που θα πάει και τι θα φάει; Στην Ελλάδα -εκτος του ότι γίναμε ζούγκλα- η υπερβολή πουλάει και ο κόσμος καταναλώνει αμασητα…

Κανείς δεν σκέφτηκε τη νεολαία… Ήρωας είναι ο Πυροσβέστης που σώζει ανθρώπους από τη φωτιά, ο αστυνόμος που πιάνει τον δράστη, ο επαγγελματίας που παλεύει καθημερινά. Ολοι αυτοί που παλεύουν σε  δύσκολες συνθήκες  για ψίχουλα και καταφέρνουν πολλά… Πως είναι δυνατόν να είναι ο στυγνός εγκληματίας;

Σε τέτοιους καιρούς δεν σηκώνεις αγαπητέ δημοσιογράφε των Αθηνών και …πάσης Ελλάδος το θέμα αυτό. Όπως δεν πρέπει να παίζεις τις αυτοκτονίες για ευνόητους λόγους, έτσι δεν έπρεπε να δείχνεις όλη την ημέρα αυτές τις σκηνές με τον Κουφοντινα να βγαίνει απο τις φυλακές στον ήλιο του Νοεμβρίου με χαμόγελο…

Οι σφαίρες δε γυρίζουν πίσω λοιπόν, άρα εμείς γιατί έπρεπε να ζήσουμε ξανά τον εφιάλτη της τρομοκρατίας; Την επόμενη φορά φιλτράρουμε τι σερβίρουμε και κοιτάμε προσεκτικά ποιος και γιατί καταναλώνει τέτοιες ειδήσεις…

Κανείς δε μπορεί να ξεχάσει ποιος ήταν και τι έκανε και δεν έπρεπε τα ΜΜΕ να προσδοκούν τηλεθέαση και κλικ γιατί πρόκειται για κοινωνία και όχι για ταινία…